“In Dublin kreeg ik mijn faalangst voor het eerst onder controle”

“In Dublin kreeg ik mijn faalangst voor het eerst onder controle”

december 2, 2019 0 Door Karen

Steeds meer Belgische studenten kiezen ervoor om tijdens hun studieloopbaan een periode in een vreemd land door te brengen als Erasmusstudent. Vaak volgen ze dan lessen aan een buitenlandse universiteit, maar sommige studenten krijgen ook de kans een buitenlandse stage te lopen. Ellen Van Oers (24) is één van hen. Twee jaar geleden trok ze als laatstejaarsstudente Orthopedagogie voor enkele maanden naar Dublin om er als begeleidster te werken in een opvangcentrum voor Ierse jongeren. Het was een ervaring die haar leven enorm verrijkte en waar ze erg dankbaar op terugkijkt.

“Waar zal ik beginnen?”, vraagt Ellen. Het is meteen duidelijk dat ze nog steeds vol enthousiasme terugblikt op misschien wel de meest bijzondere periode uit haar leven. “Het is niet altijd even gemakkelijk voor mij geweest, maar ik heb een heel goede tijd gehad in Ierland. Ik heb me enorm geamuseerd, maar ook veel over mijzelf bijgeleerd.”

Ellen vulde haar stagedagen in Dublin met het begeleiden van verschillende groepen jongeren. Zo was er bijvoorbeeld een groep laatstejaars van de lagere school die klaar moesten worden gestoomd voor het middelbaar. Bij hen zorgde Ellen voor sociale vaardigheidstrainingen, zoals opkomen voor zichzelf en ‘nee’ durven zeggen. Bij andere groepen werden er meer avontuurlijke activiteiten georganiseerd, zoals muurklimmen, mountainbiken of zelfs klifduiken. “Ik ben zelf een grote avonturier, maar bij het klifduiken moest ik toch wel een paar keer denken of ik het wel zou doen. Door die ervaring heb ik wel geleerd hoe belangrijk het is om ook mijn eigen angsten te tonen, zelfs al was ik begeleiding. Contact en relatie met de jongeren stonden centraal in het jeugdcentrum, en ik heb gemerkt hoe zulke activiteiten daar enorm aan kunnen bijdragen, meer dan een één-op-één gesprek. Dat was voor mij de grootste openbaring. Ik ben ook trots op mijzelf dat ik het heb gedurfd om mijn angsten te tonen, en bovendien ook van die klif te springen. Het is een cliché maar het klopt: soms moet je gewoon de stap zetten en springen.”

Flexibel zijn

Wat ook een grote indruk naliet op Ellen is de mentaliteit bij de Ierse bevolking. Daar waar in België alles steeds strikt moet verlopen en vooruit moet gaan, verloopt alles in Dublin veel meer op het gemak. Dat brengt echter ook heel wat onzekerheid en gebrek aan structuur met zich mee, wat voor Ellen als ‘controlefreak’ geen gemakkelijke aanpassing was. “Soms werd er iets afgesproken, maar wijzigden de plannen vijf keer op één dag. Dan leer je wel flexibel zijn. Voordien was ik ook flexibel, er kan altijd iets veranderen, maar ik moest het wel op tijd weten. Maar in Ierland werkte het niet zo. Daar wist ik vaak niet op voorhand hoe laat ik moest beginnen en dat was voor mij een grote aanpassing.” Samen met het durven loslaten van controle heeft Ellen in Dublin ook beter leren omgaan met haar faalangst en perfectionisme. Ze kreeg hiervoor veel steun van haar stagebegeleidsters uit het jeugdcentrum, die steeds positief waren en haar er niet op afrekenden als ze wel eens een fout maakte. “Een begeleidster had me op een dag gevraagd een kaft voor haar mee te nemen, maar ik was dat helemaal vergeten. Ik dacht bij mijzelf ‘hoe kan je dat nu vergeten?’ en toen ik bij haar kwam heb ik mij meteen geëxcuseerd. Ze zei toen wel dat het jammer was dat ik het vergeten was, maar legde vooral de nadruk op alle dingen die ik wel goed had gedaan die dag. En dat betekende heel veel voor mij.”

Buiten het werkleven in Dublin was er natuurlijk ook het sociale leven om te verkennen. Erasmusstudenten staan algemeen bekend als sociale feestbeesten, en daar maakte Ellen ook graag deel van uit. Door verschillende activiteiten en avondjes weg heeft ze veel nieuwe, internationale vrienden gemaakt, waarmee ze tot op de dag van vandaag nog steeds contact onderhoudt, via sociale media maar ook in real life. “In september ben ik nog naar Bulgarije gegaan samen met vier internationale vriendinnen die ik ken van in Dublin. Ik heb eigenlijk dit jaar al veel geld uitgegeven aan het bezoeken van vrienden in het buitenland en het ontvangen van buitenlandse vrienden in België.” Buiten de vriendschap op zich hebben deze vrienden voor haar ook meer te bieden: “Je leert zo veel bij over andere culturen waar je voordien amper iets van wist. En je leert ook anders naar België te kijken.”

En nu?

Nu ze terugblikt op haar uitwisseling, intussen bijna twee jaar geleden, beseft Ellen goed hoe die periode haar in de positieve zin veranderd heeft. “Ik kan nu veel beter relativeren. Ik heb nog altijd snel stress, dat zal niet gauw verdwijnen, maar ik eet mijzelf er niet meer door op. Die aanpassing aan de ‘we zullen wel zien’-mentaliteit is de grootste uit mijn leven geweest.” Al heeft die mentaliteit ook andere gevolgen met zich meegebracht: “Vroeger kwam ik nooit ergens te laat, ik was altijd overal een halfuur te vroeg. Ook dat heb ik nu losgelaten en nu kom ik overal maar juist op tijd of net te laat, tenzij bij een belangrijke afspraak.”

Sinds ze afgestudeerd is als orthopedagoog studeert Ellen Psychologie. En hoewel ze binnenkort opnieuw stage zal moeten lopen, denkt ze dat de kans klein is dat ze hiervoor opnieuw naar het buitenland gaat. “Ik zou wel willen, maar ik heb nu veel meer om rekening mee te houden. Ik ben ondertussen ouder, heb een vaste relatie en moet beginnen sparen voor de toekomst. Bovendien is een buitenlandse stage ook niet altijd ideaal, want daardoor mis je ergens wel hoe de zorgsector er in België aan toe gaat. Omdat mijn vorige stage al plaats had in het buitenland denk ik daarom voor mijn volgende stage in België te blijven.” Wel raadt ze alle jonge studenten aan om een studie of stage in het buitenland te overwegen. “Je moet voor jezelf uitmaken of je het ziet zitten je familie en vrienden voor een tijdje achter te laten, maar je leert er zo veel uit bij, zowel over jezelf als over andere culturen. Het is het zeker waard.” En of ze nog advies heeft voor studenten die blijven twijfelen? “Het is net zoals met klifduiken: soms moet je gewoon de stap zetten en springen!”