Take shelter

Take shelter

juli 2, 2020 3 Door Karen

Maandagnacht, een uur of vier. Een grote knal. Alles beeft. Ik schrik wakker. Ik weet niet waarom. Dat er een grote knal was, besef ik. Of toch niet? Of toch wel? Dat er op straat een alarm loeit, besef ik nu ook. Van een auto, denk ik. Moet ik mij zorgen maken? Of toch niet? Of toch wel? Ik sta op en kijk uit het raam. Niets te zien. Ik zal dan maar verder slapen. “Nog iemand die knal gehoord?”, een bericht in de WhatsAppgroep van het kot. “Ja, ik!”, antwoord ik. Ik kleed me aan en loop op mijn pantoffels naar beneden. Op straat is de politie al gearriveerd. Dat er een ontploffing gebeurd is. We hebben het gehoord, zeggen we.

Diezelfde nacht, een paar minuten later. Ik loop de trap weer op naar mijn kamer. Stuur nog enkele berichtjes naar mijn lief, en doe een google search naar ontploffingen in Antwerpen. Maar zelfs google maakt me deze keer niet wijzer. Blauwe zwaailichten vullen mijn kamer en mijn hoofd is in de war. Ik sluit mijn ogen en probeer terug te keren naar mijn droom. Was die knal er ook in mijn verhaal? Was dit nu echt gebeurd? Of toch niet? Of toch wel?

Dinsdagochtend, negen uur. Mijn alarm gaat. Gemiste oproepen en berichtjes. Of alles wel in orde is, na de granaatexplosie aan mijn kot. “Alles ok”, antwoord ik. “Een beetje geschrokken, dat wel.” Terwijl ik mijn verhaal vertel aan enkele mensen, dringt het steeds meer tot me door. Het is hier minder veilig dan ik dacht. Niet de eerste granaataanslag in Antwerpen de laatste maanden, weet ik. Maar hoezo gebeurt dit op ’t zuid? En hoezo, bij het nieuwe pannenkoekenhuis dat zich slechts enkele verdiepen onder mij bevindt? Dat er geen zekerheden meer zijn. Ook mijn geliefde dorp Wommelgem was eerder al getroffen geweest, herinner ik me.

Dinsdagavond, half twaalf. Ik lig wakker. Dat de kans klein is dat dit snel opnieuw gebeurt, besef ik wel. Ik herinner me die nacht op een camping toen er brand uitbrak in de buurt. Dat ik daar nachten niet van heb kunnen slapen. Al zal het nu wel beter gaan. Toen was ik een kind, nu wel wat ouder. Nog steeds zowel dapper als bang. Maar ik weet hoe er mee om te gaan. Tijd voor mijn favoriete copingmechanisme dus. Ik luister naar Homemade Dynamite van Lorde. En dan naar Take Shelter van Years & Years. En dan een album van Explosions In The Sky. Meer suggesties welkom.